Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ


       

     Γενικά, στην ελληνική κουλτούρα και κοινωνία διασώζεται κατά ένα τρόπο η συμμετοχή και η σημαντική συμβολή της γιαγιάς στο μεγάλωμα των εγγονιών της.
    Όλοι μας πάνω κάτω έχουμε περάσει από τα χέρια της γιαγιάς μας. Η φιγούρα της είναι πολύ έντονη αν αναπολύσουμε τα παιδικά μας χρόνια. Η συμβολή της είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, καθώς το παιδί αντλεί άλλες γνώσεις και εμπειρίες από ένα άτομο διαφορετικής γενιάς, διαφορετικής κουλτούρας και τρόπου ζωής. 
     Η γιαγιά έχει ζήσει   σε μια επόχη όπου τα πράγματα στο χωριό  ήταν απλά και ήρεμα. Ο ρόλος της πολύπλοκος, καθώς μια νέα εκείνης της εποχής ήταν ταυτόχρονα μάνα (που συνεπάγεται με το φύλαγμα και μεγάλωμα των παιδιών της), νύφη (υποταγμένη στην δύστροπη πολλές φορές πεθερά της), σύζυγος και δούλα των δεκάδων καθημερινών οικογενειακών υποχρεώσεων. 
     Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις ιστορίες της γλυκειάς μου γιαγιάς, για τα δύσκολα εκείνα χρόνια της κατοχής, της πείνας, της μιζέριας. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη συμβολή της στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου, τις συμβουλές και τα χάδια της. 
      Ακόμα θυμάμαι τη Γιωργία να με κατσαδιάζει που λέρωσα τα ρούχα μου για ακόμη μια φορά.Αχ!αυτή η γιαγιά μου!Θυμάμαι κάθε φορά που γυρνάγαμε από την πλατεία , μου έβαζε τις πυτζάμες και με ανέβαζε πάνω στο κρεβάτι για να βλέπω καλύτερα το εικονοστάσι του σπιτιού και να κάνουμε προσευχή δυνατά και καθαρά. 
      Κάθε Κυριακή πρωί μας ξυπνούσε με την αδερφή μου, μας έκανε τα μαλλιά, μας έβαζε τα καλά μας και πηγαίναμε στην εκκλησία για να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία και να με σκουντάει για να κάνω το σταυρό μου και όλα τα διαδικαστικά που πρέπει να κάνεις. 
       Τα μεσημέρια ήταν δύσκολα όπως και να το δείς! Καβγά πάνω στον καβγά για να κοιμηθώ το μεσημέρι. Και η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές το κατάφερνε! 
       Και η μυρωδιά των αναμνήσεων...γλυκό καρυδάκι!! Μμμμ! Το γλυκό αυτό του κουταλιού, ήταν η επιβράβευση για όλες τις καλές πράξεις ή απλά γιατί κατάφερα να περάσει η μέρα χωρίς να δημιουργήσω προβλήματα! Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ ζωηρή και αγοροκόριτσο..Μου άρεσε να παίζω μπουγέλο και να χτυπάω τα κουδούνια κάνοντας φάρσες στα διάφορα σπίτια του χωριού...
        Εκεί που πάω να κλείσω το θέμα, μου έρχονται κι άλλα στο μυαλό! Πώς να ξεχάσω αυτές τις πίτες της. Ακόμα δηλαδή παρόλο τα ογδόντα της χρόνια κάνει κάτι πίτες απίστευτες. Ποια να πρωτοαναφέρω..Την κολοκυθόπιτα, την πλιγουρόπιτα, την χορτόπιτα, την τυρόπιτα...Κάθε μία ξεχωριστή με το τραγανό της παραδοσιακό φύλλο που με τόση τέχνη έχει ετοιμάσει από νωρίς το πρωί και την λαχταριστή γέμιση που διαφέρει ανάλογα με το είδος της πίτας .
       Βέβαια, όλες οι γυναίκες του Πλατάνου φημίζονταν για την αρχοντιά και την μαγειρική τους. Γενικά, και πιστεύω ότι τελειώνω κάπου εδώ αυτή τη γλυκειά επιστροφή στις μνήμες του χτές, οφείλω στη γιαγιά μου πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου και πολλές όμορφες αναμνήσεις. 
      Επίσης, οφείλω την πολιτισμική μου ανάπλαση και θέλω να πιστεύω τελικά ότι σας βοήθησα μέσα από τη δική μου προσωπική εμπειρία σε αυτή την σύντομη ιστορική αναδρομή να σας μεταδώσω όλα αυτά τα οποία μου δίδαξε η συναναστροφή αυτή με την γιαγιά μου, αντιπροσωπεύοντας έτσι κάθε κλασική γιαγιά του χωριού.


Αφιερωμένο στη γιαγιά μου τη Γεωργια...
                                                                                 
  ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΕΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου